திருச்சிலுவைப் பாதை

முன்னுரை: ஓர் அழைப்பு

வாருங்கள்! வாருங்கள்! என்றும் புதியதோர் பாதை இது. இரத்தம் சிந்திய பாதை! தியாகம் செய்த பாதை! வெற்றி நடைபோட்ட பாதை!

இந்தப் பாதை வெறும் கல்வாரிப் பாதையல்ல; இது மனித குலத்தின் போராட்டப் பாதை. இது ஏழையின் கண்ணீர்ப் பாதை; உழைப்பாளியின் வேர்வைப் பாதை; அடிமைப்பட்ட மக்களின் விடுதலைப் பாதை!

இயேசு பெருமான் நடந்து சென்ற இந்தப் புனிதப் பாதையில், நாமும் ஒருசில விநாடிகள் நடந்து பார்ப்போம். அவனது துன்பத்தில் நமது துன்பத்தையும், அவனது போராட்டத்தில் நமது போராட்டத்தையும், அவனது வெற்றியில் நமது வெற்றியையும் காண்போம்.

முதல் நிலை: இயேசு சாவிற்குத் தீர்ப்பிடப்படுகிறார்

நியாயம்! நியாயம்! நியாயம்! - இந்தப் பெயரால்தான் எத்தனை அநியாயங்கள் நடைபெறுகின்றன, சொல்லுங்கள்!

இதோ பாருங்கள்! மாசற்ற மானிட மகன் நிற்கிறார் நீதிமன்றத்தில். அவர் குற்றமா? ஒரு பொய்க் குற்றமும் இல்லை! ஆனாலும் கூச்சலிடுகிறது கூட்டம்: "சிலுவையில் அறையும்! சிலுவையில் அறையும்!"

பொய்ச் சாட்சிகள்! பொறாமை கொண்ட மதகுருமார்! அதிகார பயம் கொண்ட ஆளுநன்! - எல்லோரும் சேர்ந்து ஒரு மாசற்றவனுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கிறார்கள்.

இது என்ன நியாயம்? பலம் உள்ளவன் எப்போதும் சரியானவனாகி விடுகிறானா? பணம் உள்ளவன் எப்போதும் வென்று விடுகிறானா?

சகோதரர்களே! இன்றும் நம் சமூகத்தில் எத்தனை இயேசுக்கள் அநியாயமாகத் தீர்ப்பிடப்படுகிறார்கள்? ஏழையின் குரல் அடக்கப்படுகிறது. உழைப்பாளியின் உரிமை மறுக்கப்படுகிறது. ஏற்ற தாழ்வு என்ற பெயரில் எத்தனை பேர் நொறுக்கப்படுகிறார்கள்!

ஆம்! பிலாத்துவின் நீதிமன்றம் இன்றும் கதவைத் திறந்துதான் இருக்கிறது. அங்கே இயேசு இன்னும் நிற்கிறார். நாமும் ஒருபோது அங்கே நிற்க நேரிடலாம். ஆனால், நியாயத்திற்காக நிற்போம்! உண்மைக்காக நிற்போம்! அநியாயத்தின் முன் தலைகுனிய மாட்டோம்!

இரண்டாம் நிலை: இயேசு சிலுவையை ஏற்றுக் கொள்கிறார்

கொடிய கனம்! பயங்கர பாரம்!

அந்த மரத்துண்டைப் பாருங்கள். எத்தனை கனம்! அதைச் சுமக்கச் சொல்கிறார்கள், நொறுங்குண்ட உடலில், கிழிந்த சதையில்!

அவர் மறுக்கவில்லை. முணுமுணுக்கவில்லை. சுமந்தார்! அந்தச் சிலுவை அவர் தோளில் ஏறியபோது, உலகத்தின் பாவமெல்லாம் அவர் மனதில் ஏறிற்று. உழைப்பாளியின் சுமையெல்லாம் அவர் தோளில் சுமைப்பட்டது.

பாருங்கள்! - இது வெறும் மரமல்ல. இது உழைப்பின் சின்னம்! இது தியாகத்தின் அடையாளம்! பசித்திருக்கும் குழந்தைக்காக விறகுக் கட்டையைச் சுமக்கும் தாயின் சுமை இது. வயிற்றுப் பிழைப்புக்காகப் பாரத்தைச் சுமக்கும் கூலியாளின் சுமை இது. நாட்டுக்காக, மானிடத்திற்காகப் போராடும் வீரனின் சுமை இது!

"எனக்குப் பின் வர விரும்பும் எவனும் தன் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றட்டும்" என்று சொன்னாரே, அந்த வார்த்தைகள் இப்போது புரிகின்றனவா?

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு சிலுவை இருக்கிறது. வாழ்க்கையின் சுமை அது. பொறுப்புகளின் கனம் அது. அதைத் தாங்கிச் செல்வோம். தலைநிமிர்ந்து செல்வோம்!

மூன்றாம் நிலை: இயேசு முதன்முறை கீழே விழுகிறார்

பாதை கரடுமுரடானது. சுமை அதிகமானது. உடல் பலவீனமானது. ஆம், அவரும் மனிதன்தானே!

விழுகிறான்! ஆனால், அழவில்லை! முணுமுணுக்கவில்லை! சபிக்கவில்லை!

எழுந்திருக்கிறார்! 

இது என்ன விந்தை? விழுந்தவன் எழுந்திருக்கிறானே! வீழ்ச்சியில் அவன் தோல்வியை ஒப்புக் கொள்ளவில்லையே!

இதுதான் வாழ்க்கை, சகோதரர்களே! விழுவதும் எழுவதும்தான் வாழ்க்கை. தொழிலாளி தனது போராட்டத்தில் வீழ்வதுண்டு. விவசாயி பஞ்சத்தில் வீழ்வதுண்டு. விடுதலைப் போராட்ட வீரன் சிறையில் வீழ்வதுண்டு. ஆனால், வீழ்ந்தவன் எழுந்திருக்கத் தெரிந்துகொண்டானானால், அவனை யாரும் வெல்ல முடியாது!

விழுகிறவர்களே! கேளுங்கள்! இயேசு விழுந்தார். ஆனால் எழுந்தார்! நீங்களும் விழலாம். ஆனால் எழுந்திருங்கள்! மீண்டும் எழுந்திருங்கள்!

நான்காம் நிலை: இயேசு தம் தாய் மரியாளைச் சந்திக்கிறார்

அந்தச் சந்திப்பு! அந்தக் கண்களின் சந்திப்பு! அந்த இதயங்களின் சந்திப்பு!

தாய் வருகிறாள். துடிதுடித்துக் கொண்டு வருகிறாள். மகனைக் காண வருகிறாள்.

அவரோ இரத்தமும் வேர்வையுமாய், வடுக்களும் காயங்களுமாய், சிலுவைச் சுமையுடன் வருகிறார்.

சந்திக்கிறார்கள்!

தாயின் கண்கள் பேசின: "மகனே! இதுவா உன் நிலை? உன் முகத்தில் அடித்தார்களா? உன் உடலைக் கிழித்தார்களா?"

மகனின் கண்கள் பேசின: "அம்மா! கவலைப்படாதே! இதுவே என் வழி. உலக மீட்புக்கான வழி!"

வாள் ஒன்று அவள் நெஞ்சைப் பிளக்கிறது. ஆனாலும் அவள் அழவில்லை. தளரவில்லை. மகனுக்குத் தைரியம் சொல்ல வந்தவள், தானே தைரியமாய் நிற்கிறாள்.

தாய்மார்களே! இதோ உங்கள் முன்மாதிரி! மரியாளைப் பாருங்கள்! உலகத் துயரையெல்லாம் தாங்கிய தாய் அவள். தன் மகனின் துயரில் தவித்த தாய் அவள். ஆனாலும் அசையாமல் நின்ற தாய் அவள்.

பிள்ளைகளின் துயரில் துவளும் தாய்மார்களே! மரியாளிடம் வாருங்கள். வலிமை பெறுங்கள். நீங்கள் மட்டுமல்ல, இந்த உலகத்தின் தாய்மார்கள் அனைவருடைய துயரமும் மரியாளின் துயரத்துடன் கலந்து, இறைவன் முன் நிற்கிறது.

ஐந்தாம் நிலை: சீமோன் இயேசுவுக்குச் சிலுவையைச் சுமக்க உதவுகிறார்

இயேசுவால் முடியவில்லை. நடக்க முடியவில்லை. தடுமாறுகிறார்.

அப்போது வருகிறான் சீமோன். சிரேன் ஊரானான சீமோன். ஒரு சாதாரண கிராமியன். ஒரு உழைப்பாளி. வயலில் இருந்து வருகிறானோ? தொழில் செய்து விட்டு வருகிறானோ? யாருக்குத் தெரியும்?

அவன் மீது விழுகிறது பாரம். கட்டாயப்படுத்திச் சுமத்துகிறார்கள். ஆனால், அவன் சுமக்கிறான். உதவுகிறான்.

இந்தச் சீமோன் யார்? அவன் நீங்கள்! அவன் நான்! அவன் நாம் அனைவரும்!

ஆம்! இறைவனின் சுமையைச் சுமக்கும் பேறு நமக்குக் கிடைக்கிறது. பிறர் துயரில் பங்கு கொள்ளும் பாக்கியம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.

உதவி செய்வது பெரிதல்ல; உதவி செய்ய முன்வருவதே பெரிது. அன்பு காட்டுவது மட்டுமல்ல; அன்பு காட்ட வழி தேடுவதே பெரிது.

சீமோனே! நீ அறியாமலே செய்த அந்த உதவி, இன்று வரை சரித்திரம் பேசுகிறது.

நாமும் சீமோன்களாக மாறுவோம். பிறர் சுமைகளைச் சுமப்போம். பிறர் துன்பத்தில் பங்கு கொள்வோம். அதுவே இறைவனுக்குச் செய்யும் தொண்டு.

ஆறாம் நிலை: வெரோனிக்கா இயேசுவின் முகத்தைத் துடைக்கிறார்

கூட்டம்! பயங்கர கூட்டம்! சிலர் கேலி செய்கிறார்கள். சிலர் வெறுமனே வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால், ஒரு பெண்! அவள் மனம் பொறுக்கவில்லை. இரத்தமும் வேர்வையுமாய், மண்ணும் புழுதியுமாய் இருக்கும் அந்த முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை.

கூட்டத்தை மீறி வருகிறாள். போர்வீரர்களை மீறி நெருங்குகிறாள். தன் கைக்குட்டையை எடுத்து, அவர் முகத்தைத் துடைக்கிறாள்.

துடைத்தாள்! அவ்வளவுதான்! ஆனால், அந்தத் துடைப்பில் எத்தனை அன்பு! எத்தனை பரிவு! எத்தனை தைரியம்!

அவளுக்கு என்ன கிடைத்தது? அந்த முகம் அவள் கைக்குட்டையில் பதிந்தது. நிரந்தரமாகப் பதிந்தது. காலத்தை வென்ற பதிவு!

பெண்களே! இதோ உங்கள் பெருமை! வெரோனிக்கா நீங்கள்! குழந்தையின் முகத்தைத் துடைக்கும் தாய் நீங்கள்! கணவனின் வேர்வையைத் துடைக்கும் மனைவி நீங்கள்! சமூகத்தின் காயங்களைத் துடைக்கும் சகோதரி நீங்கள்!

துன்புறும் எவரேனும் உண்டோ? அவர்கள் முகத்தைத் துடைப்போம். காயங்களைக் கட்டுவோம். அதுவே இறைவனுக்குச் செய்யும் முதல் சேவை.

ஏழாம் நிலை: இயேசு இரண்டாம் முறை கீழே விழுகிறார்

மறுபடியும் வீழ்ச்சி! 

இல்லை! இது வெறும் வீழ்ச்சியல்ல! இது போராட்டத்தின் தொடர்ச்சி!

முயற்சி செய்கிறார். எழ முயல்கிறார். முடியவில்லை. பாரம் அதிகம். காயம் ஆழம். உடல் தளர்ந்துவிட்டது.

ஆனால், மனம் தளரவில்லை! மீண்டும் முயல்கிறார். மெதுவாக எழுகிறார். மறுபடியும் நடக்கிறார்.

இது என்ன பிடிவாதம்! இது என்ன உறுதி!

சகோதரர்களே! இந்த இரண்டாம் வீழ்ச்சி நமக்குச் சொல்லும் பாடம் என்ன? போராட்டத்தில் ஒரு முறை விழுந்தால் போதாது; பலமுறை விழ நேரிடும். ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் எழ வேண்டும். எழுந்து நிற்க வேண்டும்.

மக்களே! உங்கள் போராட்டத்தில் பல முறை தோல்வி காண்பீர்கள். ஆனால், அந்தத் தோல்வியே இறுதித் தோல்வியல்ல. மீண்டும் எழுந்திருங்கள்!

விவசாயிகளே! பஞ்சமும், பற்றாக்குறையும், கடனும் உங்களை வீழ்த்தலாம். ஆனால், மீண்டும் எழுந்திருங்கள். விதை போடுங்கள். அறுவடை செய்யுங்கள்!

வீரர்களே! விழுவதில் வீரமில்லை; எழுவதில் வீரம் இருக்கிறது!

எட்டாம் நிலை: இயேசு எருசலேம் பெண்களுக்கு ஆறுதல் கூறுகிறார்

பெண்கள் நிற்கிறார்கள். கூட்டமாக நிற்கிறார்கள். அழுகிறார்கள். புலம்புகிறார்கள். அவனுக்காக அழுகிறார்கள்.

அவர்களைப் பார்த்து இயேசு என்ன சொன்னார் தெரியுமா? கவனமாகக் கேளுங்கள்!

"எருசலேம் மகளிரே! எனக்காக அழாதீர்கள். உங்களுக்காகவும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும் அழுங்கள்."

என்ன ஆழமான வார்த்தைகள்!

"எனக்காக அழாதீர்கள்" - அதாவது, என் துன்பத்தை நினைத்து வருந்தாதீர்கள். என் கதியை எண்ணிக் கண்ணீர் விடாதீர்கள்.

"உங்களுக்காகவும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும் அழுங்கள்" - உங்கள் நிலையை எண்ணிப் பாருங்கள். உங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தை எண்ணிப் பாருங்கள். இந்தச் சமூகத்தில் நிலவும் அநீதிகளை எண்ணிப் பாருங்கள். அதற்காக அழுங்கள்!

அவர் தன் பாடுகளை பார்க்காமல், சமூகத்தின் நிலையை எண்ணுகிறார். பிறர் துயரை நினைக்கிறார்.

இதுதான் அவனது உயர்ந்த பண்பு!

நாமும் இதைக் கற்றுக்கொள்வோம். சுய இரக்கத்தில் மூழ்காமல், சமூகத்தின் துயரை உணர்வோம். பிறருக்காகக் கண்ணீர் விடக் கற்றுக்கொள்வோம்.

ஒன்பதாம் நிலை: இயேசு மூன்றாம் முறை கீழே விழுகிறார்

கல்வாரி மலை அருகில் வந்துவிட்டது. இலக்கு நெருங்கிவிட்டது. வெற்றியின் வாசலில் நிற்கிறார்.

அப்போதும் வீழ்ச்சி! மூன்றாம் முறையாக வீழ்ச்சி!

வெற்றியின் வாசலிலா வீழ்ச்சி? ஆம்! இதுதான் வாழ்க்கையின் உண்மை.

கடைசி நேரத்தில் கூட சோதனை வரும். இறுதிக் கட்டில் கூட போராட்டம் இருக்கும்.

ஆனால், இந்த வீழ்ச்சியில் ஒரு சிறப்பு இருக்கிறது. இது கடைசி வீழ்ச்சி. இதற்குப் பிறகு வெற்றிதான்.

இதோ பாருங்கள்! மெதுவாக எழுந்திருக்கிறார். சிலுவையைத் தூக்குகிறார். 

வாழ்க்கையின் போராட்டத்தில் நாமும் இறுதிக் கட்டை அடைந்திருக்கலாம். களைத்திருக்கலாம். விழுந்திருக்கலாம். ஆனால், எழுந்திருங்கள்! இது கடைசி வீழ்ச்சி. இதற்குப் பிறகு வெற்றி நிச்சயம்!

பத்தாம் நிலை: இயேசுவின் ஆடைகளை உரிகிறார்கள்

கொடுமை! கொடுமை! இதுவும் ஒரு கொடுமைதான்!

சாட்டையடி பொறுத்தார். சிலுவைச் சுமை பொறுத்தார். வீழ்ச்சி பொறுத்தார். ஆனால், இதுவும் ஒரு கொடுமை!

மானத்தை மறைக்கும் ஆடைகளை உரிக்கிறார்கள். அவமானப்படுத்துகிறார்கள். நிர்வாணமாக்குகிறார்கள்.

ஏழையின் மானத்தைப் பறிப்பது எப்போதும் எளிதுதான். பணக்காரனின் மானத்தை யாரும் பறிக்க முடியாது. ஆனால், ஏழையின் மானம்? அது அவர்கள் கையில்!

இன்றும் இது நடக்கிறது. உழைப்பாளியின் உழைப்பைப் பறிக்கிறார்கள். விவசாயியின் நிலத்தைப் பறிக்கிறார்கள். ஏழையின் வாழ்வாதாரத்தைப் பறிக்கிறார்கள். இதுவும் ஆடைகளை உரிப்பதுதான்!

தெய்வ திருமகனே! உன் மானத்தைப் பறித்தார்கள். ஆனால், உன் மனத்தைப் பறிக்க முடியவில்லை. உன் உறுதியைப் பறிக்க முடியவில்லை. உன் அன்பைப் பறிக்க முடியவில்லை.

எங்களுக்கும் அந்த உறுதியைத் தாரும். மானத்தைப் பறித்தாலும், மனத்தைப் பறிக்க முடியாத உறுதியைத் தாரும்.

பதினோராம் நிலை: இயேசு சிலுவையில் அறையப்படுகிறார்

சிலுவை கீழே கிடக்கிறது. இயேசுவை அதன் மேல் கிடத்துகிறார்கள்.

சுத்தி ஓசை! பயங்கர சத்தம்!

பெரிய ஆணிகள்! கைகளில் ஆணி! கால்களில் ஆணி!

சிலுவை உயர்த்தப்படுகிறது. வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே அவர் தொங்குகிறான்.

இந்தக் காட்சியைப் பாருங்கள்! இது வெறும் மரண தண்டனையல்ல. இது அநீதியின் உச்சம்! இது கொடுமையின் சிகரம்!

ஆனால், அதே சமயம், இது அன்பின் உச்சம்! இது தியாகத்தின் சிகரம்!

"தந்தையே! இவர்களை மன்னியும். ஏனெனில், தாங்கள் செய்வது இன்னதென்று இவர்கள் அறியாதவர்கள்" என்று சொல்கிறான்.

என்ன வார்த்தைகள்! வலி தாங்காத போதும், மன்னிப்பு! கொலைகாரர்களுக்கும் மன்னிப்பு!

இதுதான் இயேசுவின் போதனை. இதுதான் அவரது வாழ்க்கை. இதுதான் அவரது தியாக மரணம்.

மன்னிப்பதைக் கற்றுக்கொள்வோம். பகைமையை வெல்வோம். அன்பை விதைப்போம். 

பன்னிரண்டாம் நிலை: இயேசு சிலுவையில் இறக்கிறார்

மூன்று மணி நேரம் இருள்! பூமி அதிர்கிறது! கோவில் திரை கிழிகிறது!

இயற்கையே துடிக்கிறது! படைப்பே பதறுகிறது!

"எல்லாம் முற்றுப்பெற்றது" என்று சொல்கிறார். தலை சாய்க்கிறார். உயிர் பிரிகிறது.

முற்றுப்பெற்றதா? எல்லாம் முடிந்துவிட்டதா?

இல்லை! இல்லை! இது முடிவல்ல! இது தொடக்கம்!

சாவை வென்றார் அவர். மரணத்தை மிதித்தார். இருளை ஒளியாக்கினார்.

சிலுவையில் இறந்தார். ஆனால், அந்த மரணம்தான் உலகுக்கு வாழ்வு தந்தது. அந்தத் தோல்விதான் வெற்றியாயிற்று.

சாவுக்கு அஞ்சுபவர்களே! இதோ பாருங்கள்! இயேசு சாவை வென்றிருக்கிறார். அவரைப் பின்பற்றும் நாமும் வெல்வோம். சாவு என்பது ஒரு வாழ்வின் தொடக்கம். ஒரு பயணத்தின் முடிவும், இன்னொரு பயணத்தின் துவக்கமும்.

பதிமூன்றாம் நிலை: இயேசு சிலுவையிலிருந்து இறக்கப்பட்டு, தாய் மடியில் வைக்கப்படுகிறார்

சிலுவையிலிருந்து இறக்குகிறார்கள். உடலை எடுக்கிறார்கள். யாரிடம் கொடுக்கிறார்கள்? தாயிடம்!

மரியாளின் மடியில் சாய்கிறது அந்த உடல். ஒரு காலத்தில் பாலூட்டிய மார்பு. ஒரு காலத்தில் அணைத்த கரங்கள். இப்போது சிதைந்த உடலைத் தாங்குகின்றன.

தாயின் மடி - இதுவரை இல்லாத வேதனையைத் தாங்குகிறது. இனி வரப்போகும் வேதனைகளையும் தாங்குகிறது.

உலகத் தாய்மார்களே! இன்று மரியாளின் மடியில் இயேசு படுத்திருக்கிறான். நாளை உங்கள் மடியில் உங்கள் பிள்ளைகள் படுக்கலாம். போரில், வன்முறையில், பட்டினியில், கொடிய நோய்களில் - எத்தனை பிள்ளைகள் தாய்மார்களின் மடியில் உயிர் விடுகிறார்கள்!

அன்புத் தாய்மார்களே! உங்கள் துயரை மரியாளிடம் சொல்லுங்கள். அவள் ஆறுதல் தருவாள்.

பதினான்காம் நிலை: இயேசுவின் உடல் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்படுகிறது

உடலை எடுத்துச் செல்கிறார்கள். புதிய கல்லறையில் வைக்கிறார்கள். பெரிய கல்லை உருட்டி வைக்கிறார்கள்.

முடிந்தது! எல்லாம் முடிந்துவிட்டது!

இருள் சூழ்கிறது. அமைதி நிலவுகிறது. சனிக்கிழமை மாலை. ஓய்வு நாள்.

வேலை முடிந்தது. போராட்டம் முடிந்தது. பயணம் முடிந்தது.

ஆனால், சகோதரர்களே! இது உண்மையில் முடிவா? இல்லையே! இது ஒரு துவக்கத்தின் மௌனமான தயாரிப்பு!

கல் மூடப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், அது என்றென்றும் மூடியிருக்காது. இருள் சூழ்ந்திருக்கிறது. ஆனால், அது என்றென்றும் நீடிக்காது.

உயிர்ப்பு நாள் வரும்!

நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள். இருளுக்குப் பின்னே ஒளி இருக்கிறது. சாவுக்குப் பின்னே வாழ்வு இருக்கிறது. தோல்விக்குப் பின்னே வெற்றி இருக்கிறது.

கல்லறை என்பது முடிவல்ல; அது ஒரு புதிய பயணத்தின் துவக்கம். காத்திருங்கள்! விடியல் நெருங்குகிறது!

முடிவுரை: 

இயேசு நடந்தார். நாமும் நடந்தோம். அவர் துன்பப்பட்டார். நாமும் துன்பப்பட்டோம். அவர் இறந்தார். நாமும் இறந்தோம்.

ஆனால், சகோதரர்களே! இது மட்டுமே முடிவல்ல! இனி ஒரு புதிய பாதை தொடங்குகிறது. உயிர்ப்பின் பாதை!

சிலுவை என்பது தோல்வியின் சின்னமல்ல; அது வெற்றியின் சின்னம்! மரணம் என்பது முடிவல்ல; அது வாழ்வின் தொடக்கம்!

இந்தப் பாதையில் நடந்த நாம், இனி வாழ்வின் பாதையில் நடப்போம். உண்மையின் பாதையில் நடப்போம். நீதியின் பாதையில் நடப்போம்.

அன்பு காட்டுவோம்! மன்னிப்போம்! பிறர் சுமைகளைச் சுமப்போம்!